Benim Sevdam
Benim sevdam
Bir güle benzer
Bazen solar,bazen açar
Ama sürekli yaşar
Kışın kardelen gibidir
Baharda delerek ölü toprağını
Göğe uzanır
Boyuna posuna bakmadan

Benim sevdam
Bir suya benzer
Temiz ve berrak
Ve çöl ateşinde kanarak
İ�çilen bir suya

Benim sevdam
Bir kuşa benzer
Uçar gökyüzüne
Bulanır maviye
Bazen kartal
Bazen serçe
Bazen güvercin olur.

En çok senden vazgeçmemi istediler,
Nasıl kıyardım bildiğim tüm heveslere.
Bu bir ceza ise herkes yaşasın istedim. Çünkü ben en saf halimle, bir tek seni sevdim. Ama yasak mısın?
O zaman gittim...
Giderim...

Yine bir gece ve yine baş başayım kendimle, işte yine seni bulup
kaybettiğim yerdeyim.

İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli
ya da artık içimden söküp atmalıyım. Ama her ne olursa olsun susmalıyım.
Hangisi daha zor, hangisi daha acı? Gerçekten gitmeli miydin, yoksa
kalıp yanımda savaşmalı mı?... Bir yol arıyorum kendime, bulduğum tüm
yollarsa sana çıkıyor…

Kapanmalı artık gözlerim. Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye
devam etmeliyim... Yürümeliyim ardıma bile bakmadan, yürümeliyim parçalayarak değerleri ve sevgileri, yok ederek yaşadığım tüm zamanları...

Nasılda acımasız zaman. Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde. Tutup kendi
ellerimle koymuştum en yükseğe, sonra keyifle izlemiştim yüceliğini.
Ama yine ben bitirmeliyim. Tutup kollarından indirmeliyim olduğun yerden.
Ya da seni ölene kadar yaşatmalıyım içimde..... Ne kadar zor bir
karar..

Bir yanım: “Bir daha kimse, hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek”,
derken, bir yanım sakin, sessiz...

Zaman geçiyor, acım dinmiyor. Kapanmıyor yaralarım.. Tükenirken ben,
aklımda bir tek sen... Görüyor musun, yine konuşuyorum ama sessizce.

Susmayı öğreniyor yüreğim..

Susuyorum...

Sen varken de aradım seni,
yokluğunda olduğu gibi,
belki seversin diye beni,
çözmeye çalıştım seni....

karanlıkta aradım seni, korkmadan,
soğuk kaldırımlarda aradım, bıkmadan,
artık bıktım yokluğundan,
soruyorum seni, her tanıdığından....

sensizliği kaldıramam bilirsin,
bilirsin de nerdesin,
sen şu yarama tek çaremsin,
sen hergün ağlattığın yüreğimsin....

satırları senle doldurdum,
her geçene seni sordum,
hiçbir şeyden değil, sensizlikten yoruldum,
artık kalbime adını koydum

Artık Gel



Özledim
Çok özledim
Kokunu arıyorum gece gündüz
Nefes alamıyorum nefesin olmayınca
Sesin olmayınca susuyorum
Boynumu büküp
Öylece duruyorum.
Çok özledim
Tenini özledim
Sesini özledim
Bakışını, gülümseyişini
“Gel! ” deyişini özledim.
Nerden bileceksin şafakları kaç kez vurduğumu
Her gece bir başka karanlığa gittiğimi alıp başımı
Simsiyah duvarlarla savaşımı
Nerden bileceksin
Saatlerce “Geri dönsün ne olur! ” diye Allah’a yalvarışımı
Nerden bileceksin.
Nasıl özledim
Yanaklarında gezmeli elim, parmaklarım dokunmalı
Saçlarını tarar gibi yapıp okşamalı
Gözlerim en derin yerine bakmalı gözlerinin
Yüreğimde eski ılık şeyler tekrar akmalı…
Kahkahaların vardı
Sarar sarmalardı ruhumu sımsıcak
Flüt sesleri ayrılırdı orkestradan
Beynimi okşardı sessizliğin
Çok özledim canım
Çok özledim ama gitmiyor sensizliğin
Bitmiyor.
Gelsen diyorum artık
Hani gezmiştik ya hayallerimiz yanımızda çiçeklerin arasında
Sen kaçmıştın ben yakalamıştım seni
Yine gezsek
Yine kaçsan, yine yakalasam seni,
Nefes nefese saçlarından öpsem
Gül yaprağı gibi olsa kelimeler
Dökülsem önünde.
Her renge boyasak evimizi
Ay ışığını yine birlikte seyretsek
Yıldızlara sahip çıksak
En parlağını paylaşamasak seninle yine
Başını omzuma koysan
Aslında sana verdiğim ama söylemediğim o yıldızın hayaliyle
Gülümseyerek uyusan…
Kımıldamadan saatlerce rüyanı seyretsem
Kızdırmak değil mi arada seslensem sana
“O yıldız benim! ” desem
İçten içe en mutlu halimle gülümsesem…
Canım,
Gel artık, çok özledim
İstersen bütün yıldızlar senin olsun teker teker
İnan ki çok özledim
Bana gözlerindekiler yeter…
Ah! Ah!
Gel artık
Artık Gel...

Yıkılmazdım Belki

Ayrılık güzel derdim belki,
Yanımda sen olsaydın.
Dünyayı tanımazdım bil ki,
Hep yanımda kalsaydın.

Belki de hep mutlu olurdum,
Belki de hiç ağlamazdım,
Belki de yıkılmazdım,
Yüzüme bir kez baksaydın.

Yaşamak güzel derdim belki,
Seni arayıp ta bulsaydım.
Ölmeyi hiç istemezdim bil ki,
Elini tutup hayale dalsaydım.

Bil ki bağırmazdım sen diye,
Bil ki çağırmazdım gel diye,
Bil ki meydan bile okurdum ölüme,
Elimi bir kez tutsaydın

YOKLUĞUN
Yokluğun yüreğimin karanlığına itilmiş şehri
Gözyaşın, yalnızlığımın bulanık nehri

Ateşten çığlıklar yükseliyor gökyüzüne
Gözyaşında bestelenmiş hıçkırıklar süzülüyor yüreğine

Yanardağları sıcak ellerin sanıyor üşüyen ellerim
Bir damla gözyaşına kanıyor kuruyan çöllerim

Hasretinin zehiri sürülüyor yavan ekmeğime
Bulutlardan acılar süzülüyor kanayan yüreğime

Yorgun dönüyor sana yolladığım elçiler
Soluyor günden güne dilimdeki sana dair tüm heceler

Yokluğun, sanki ölümün soğuk nefesi
Gözyaşın, isyanımın acıya tutsak edilmiş son adresi

Yalnızlıktan türemiş cümlelerle anıyorum adını
Her yudumda başka tadıyorum ayrılığın acısını

Her rüzgarla yüzüme savrulan kimsesizliğim
Her nefeste yeniden yıkıldığım sensizliğim

Nice ağıtlar yakıyorum her bir soluğumda
Gözyaşımla zincirleri eritiyorum yalnızlık koğuşunda

Uçurumların gölgesinde tutunacak bir dal ararım kendime
Ölmeden taze dallardan bir sal yaparım yüreğime

Yokluğuna yenilmiş asker gibi sevdamla göm beni
Gözyaşında ıslanmış hançer gibi sil beni.

Üzülme, ağlama diyordun
Oysaki bile bile sen ağlatıyordun
Acizliğimden değil
Sevgimi bile bile, ızdırap çektirişinle
Boşalıyordu yaşlar gözümden

Hani ansızın çekip gidiyordun ya
Kimsesiz o karanlık gece de
Bir de sensiz bırakıyordun

Düşünüyordum dalıyordum
Çıkış arıyordum
Bir tek bir tek sende buluyordum
Eksiktim
Senin varlığınla diğer yarımı buldum
Tam da her şey yoluna girecek derken
Sen beni ulu orta koydun

Gönül gözünü bir açsan
Farkına varacaksın da
İşine gelmiyor sanırım
Acırım halime
Söndüremem yangınımı
Yine de yokluğunla
Ağlarım!

Sen belki de alınyazımsın

Üzülme, ağlama diyordun ya
Bile bile sen ağlatıyorsun...

Yine karardı gökyüzü.. Gece oldu yine.. Doğmadıki güneş hiç! Yürüyorum yine Sokaklarda,yağmur damlıyor saçlarıma.. Süzülüp akıyor,karışıyor gözyaşlarıma.. Dayanamıyorm ykluğuna, gel götür beni uzaklara! Götürki Karanlık çökmesin dudaklarıma,susmayım yalnızlıklara.. Kadere teğet geçmeyi,yüzüme sırıtan parmaklıkları kendi umutsuzluklarında bırakmayı öğret bana..Ruhtan gülümsemelere aç gözlerim sızlamasın resimlerine,aldanmasın artık o hissiz dokunuşlara.. Bırak kulaklarda kalsın sahte aşkın.. Dön bana,tüm aydınlığınla doğ ruhuma..Ztn yara almış Ruhum,izleri kalmış her darbenin bir yanda..Savrulmuş,dağılmış kırılan parçalarım etrafa..Sen gittin ya anıların kalmış! Sahte sözlerin oturmuş saf ruhumun yarınlarına..İçime işlemiş en derinlere gömülmüş nefretim.. Atamadım damarlarımdan,çıkaramadım; Ne nefretimi.. Ne seni..Karanlıklara koşarken ben,duymadın sen benim hıçkırıklarımı.. Resimlerinle uyuyup,hayallerinle uyandığımda! Sende herşey Tamken; Hep birşeyler eksikmiş bende.. Kulaklarım kanıyor Kahkahalarınla,ölüm nefesime karışıp, oksijensiz bırakıyor hücrelerimi.. Dolunay dahi aydınlatmıyor beklentilere karışmış ifademi.. Ölüm sirenleri bunlar! dnya bizi istemiyor..Soru işaretleri ardında çamurdan adamlar;bulanık düşüncelerini tekrarladıkça omuzlarına binen insanlıktan habersiz,yalanlarıyla yaşatıyor btmeyen ümitlerimi..Tek tükenmeyen onlardı zatn.. Yalandı bazen,kirliydi.. Ama ayakta tutuyordu o küçük umutlar ölü olan ruhun bedenini..kızgnlıgım insanlaramıydı kendime mi yoksa? Suskunluklara belki.. habersiz kopan fırtınalara..İzin versem; durulsa keşke bitmeyen sancılar beynimde.. Mantığım hislerime köle olmuş söz dinlemezken; ben sonszluğa koşuyorum..Yokluğun ve incinmişliğim varlığımı kirletiyor,öldürüyor adeta! Kimse anlamzken bu çaresizliği,imkansızlığa yalvardım sdce gözyaşlarım dinsin diye..Bir ışık aradım.. Bir yabancı eldi belki beni kaldıran, Kalabalığın arasında kaldığım yalnızlıktan..Duvarlarımı boyasam en sevdiğim renklere karanlıkta ne görebilirdim ki? İstediğim güneşi bana kim verebilirdiki?! Sen gttn ya artık.. Şimdi Tüm yabancılar sana benzeyecek..Geride kalınmışlık,en denileni keşifsizlik kadar alışıldık, bedenim tarafından..Tepkisiz olduqu qbi ellerimde,ağlıyor,kanıyor keskin keskin.. Duyulmayan intiharlar hüzünden beklentilere yeni bir gülümseyiş.. Bulutlar yokluğunu canlandırıyor,ağlıyor örtercesine..fazla derin,çok fazla.. Nedenine dokunamadığım uzun soluklu duygu kırıntıları,fazla kirli..damarlarından geçen kanı sezdiğim anlar fazla yakın acılarıma..ve sen geri döneceğini söylerken fazla küstah!..Vurdmdymaz ve bencilce silerken beni hayatndan,sdce bir nefes kadar yakındım sana.. Dokunsan yanındaydı ellerim,hissedebilsen sana aitti kalbim..Sen kirlenmiş ruhunun sahip olamadığı bedenini,paylaşırken başka tenlerle.. Ben acıdım! durduramadım kanayan hislerimi..Hem nefret ettim,hem lanetler savurdum yaşadığım dünyaya.. Bulutlarla paylaştım,gökyüzüydü benim sırdaşım..Senden daha asil,daha duyguluydu..Gözyaşlarını verdi yağmura,aktı gözlerimden süzüldü toprağa.. Bedenim seni değil,toprağı arzularken artık; gözlerimdeki gülümseyişlerin sadece midemi bulandıracak kadr adice! ve bir o kdr hatırlatıcı. kırılan hayallerimzn çöpe atılmış tablosunu..

Sevilirken bilmedin mi?
Ben söylerken gülmedin mi?
Falımızda hasret var, ayrılık var demedim mi?

Anlamazdın anlamazdın,
Kadere de inanmazdın.
Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?
Dilerim ki mutlu ol sevgilim,
Ben olmasam bile hayat gülsün sana.
Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

Kalbim bomboş kaldı sanma,
Acılar geçer zamanla.
Aşka tövbe demem ben,
Görürsün sevince yeniden.

Anlamazdın anlamazdın,
Kadere de inanmazdın.
Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?
Dilerim ki mutlu ol sevgilim,
Ben olmasam bile hayat gülsün sana.
Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

"Dostlarınızla öyle yaşayın ki,düşman olduğunuzda, söyleyecek şeyleri olmasın.
Düşmanlarınızla öyle yaşayın ki, dost olduğunuzda, yüzü kızarmasın."

Bir gün evinizden çıkıp bir gül bahçesine girin, dokunun ellerinizle bir güle. Ama koparmayın sakın, yalnızca dokunun ve okşayın . Sevin, sadece sevin ve sevgisini tutup koyun gönlünüze.
Dalında duran bir gülün nasıl buram buram hasret, aşk en önemlisi de dostluk koktuğunu göreceksiniz.

Güllerin üzerindeki çiy damlalarına bakın! sevinç ve hasret gözyaşlarıdır onlar, dostluk gözyaşlarıdır. Sevdiği için dökülmüştür, dostu için. Sevgiyle okşadığınızda bakın nasıl özlemle yanar elleriniz, yüreğiniz nasıl da aşkla çarpar, sevgiyle tutuşur. Onu koparmaya varmaz eliniz. Kalbiniz titrer.
Dokunun bir güle, koparmayın; sadece dokunun. Ne kadar katı olursanız olun, katı yüreğinizin nasıl yumuşadığını göreceksiniz. Sevginin, dostluğun sıcaklığı kalbinize nasıl dolduğunu hissedeceksiniz.

Ve o an başınızı kaldırıp uçsuz, bucaksız gökyüzüne bakın, göğün mavisindeki ferahlığa. O an belki, sevdalı bir kuş gelip konacak saçlarınıza, ürpererek ve ürkerek gözlerinize bakacak. Avuçlarınızın içine alıp kalp atışlarını dinleyin. Salın sonra gökyüzündeki özgürlüğe ve derin bir nefes alın. Havada özgürce kanat çırpınışının güzelliğini doldurun içinize. Dostluğun, vefanın, sevginin, özgürlüğün eşsiz güzelliğini yaşayın.

"Gül verenin elinde gül kokusu kalır" der bir Çin atasözü. Bende gül koklayanın yüreğinde gül kokusu kalır diyorum. Bir gül ancak bir dostun elinden verilince, iç bayıltıcı güzelliğini algılar ve anlarız. Buram buram kokladığımızda dostluğun ağırlığını hissederiz.

Vefalı bir dostumuzu kaybettiğimizde yada ondan ayrıldığımızda nasıl da sancır yüreğimiz, gecelerce uykusuz kalır gözyaşı dökeriz. Sevgimizin, dostluğumuzun ölçüsünü ancak o zaman anlarız, ama ne yazık ki, bazen iş işten geçmiş olur. Çünkü geç kalmışızdır.

Bilir misiniz? nice köklü dostluklar, ayrılık tokatını beklermiş, anlaşılmak için?. İnsan bazen dostluğun önemini, değerini ve bir dostunu ne kadar çok sevdiğini ancak iş işten geçince anlar.
Balıklar engin denizde suyun kıymetini ancak ondan uzak kalınca farkına varır ab-ı hayatın ne olduğunun.

Dostluklar öylesine güzel, öylesine derin, anlamlı, incelikli, içtenlikli ki; bir güneş kadar sıcak, toprak gibi vefalı, su gibi temizdir.

Vefanın, dilin, duygunun, yüreğin el ele, yüz yüze, iç içe girdiği, gönül gönüle birleştiği, bir gül bahçesinin güneşlenmesidir dostluk. Fırtınalarda, boranda yüreğimizin ısınmasıdır. İşte o nedenle, her şeye rağmen sizinde bir dostluk gülünüz olsun yüreğinizde...

Her şeye rağmen, yaşamak şey güzel yine de. Önemli olan kimseyi düşürmeden, düşmeden, tutunabilmemiz hayatın bir yerlerine. İnsanların biribirini seviyor olması, dostluk kurması ne güzel. Ne güzel karların yağması, karların erimesi, uçuşması kelebeklerin, açması çiçeklerin her bahar ne güzel. Yüreğimizin çarpması sevgiyle, dostlukla, annelerin sevgisi, çocukların gülmesi ne güzel...

Siz de bir güle dokunun ve sadece koklayın göreceksiniz ki, dostluklar, sevgiler ne kadar önemli ve değerlidir.

Dostluk öyle bir şey ki, hep tazelenmek ister. Hatırlanmak ister. Dost olun sizde, şu üç beş günlük ömrünüzde kimseye kötülük etmeyi düşünmeyin. Size kötülük etseler bile. Vicdanı rahat, yüreği temiz olun. Dostluğun aydınlığını, sıcaklığını ve lezzetini tadın. İliklerinize dek hissederek yaşayın.

Yeri geldiğinde sararıp solun, düşen bir kuru yaprak olun, ama asla soldurmayın, sarartmayın dostluk gülünüzü...

Unutmayın, hayata hiçbir şeyiniz olmasa dahi, yüreğinizi ısıtacak hep bir dostluk gülünüz olsun...

işte bunları göze alarak gecem___ in dostu olur musun?:)

Bir yaz güneşinden ödünç aldığım yüzünü görüyorum buradan,
yarım kalmış mutluklarla dolu olan yansıtan yüzünü.
Masmavi bir denize yaslanmış bir parkın köhne banklarında oturuyorum ve teninin kokusunu her
içime çekişimde kendi yalnızlığımın kokusunu duyuyorum, o keskin ve acı veren kokuyu.
Belki de bir tek seni bu kadar çok sevdiğim için korkuyorum karanlıkta
kalmaktan , ruhumun karanlığını aydınlatan yaz güneşi kadar
tatlı gözlerin ki ışığın bana arkasını dönmesinden .
Paraya en çok ihtiyacı olduğu bir zamanda hiç beklemediği bir anda
karşısına onun için çok değerli olan büyük bir elmas çıkan fakir bir köylü
bulduğunu kaybetmekten nasıl korkar ve onu bir an bile yanından ayırmak istemezse bende öyle korkuyorum seni kaybetmekten ve istemiyorum
beni bırakıp gitmeni.
Belki de sana bu kadar çok bağlandığım için korkuyorum
yalnız kalmaktan çünkü ben senin sıcaklığın eritinceye kadar hiç kıramamıştım o yalnız yaşadığım karanlık soğuk odanın duvarlarını ve biliyorum ki sen bana arkanı döndüğünde odamın içi yine soğumaya başlayacak ve ben yine duvarların arasında
terkedilmiş yalnızlığıma döneceğim.
Oturduğun bankta yüzünü görüyorum, ağaçların arasından
sızan mahçup ay ışığı yorgun bedenini okşuyor.
İçimdeki resmin en güzel parçasısın sen biliyorum ki ancak sen gittiğinde yanacak o resim, sonsuza dek içimde taşımak istediğim acemi resim.
Kollarımda öyle masum uyuyorsun ki…
bu masumiyetin arkasında saklı olduğunu, içinde sana da yabancı olan o seni tanımayı o kadar çok isterdim ki…
Seni kıskandığımı hissediyorum, benden uzak olduğun o yerlerde biri sana benim baktığım gibi bakar diye korkuyorum
Ya da sen başkasına bana baktığın gibi bakarsın diye korkuyorum.
Belki de ben en çok bir gün seni kıskanmayı vazgeçmekten korkuyorum…
Senin hayalinle paylaştığım odamda ;
hayalin
bir hayal kırıklığı olsa da benim için,
beklemek hoşuma gidiyor seni bu sessiz ruhlar kabilesinde.
senin sesini duyduğumda dünyanın en şanslı
insanıymışım gibi hissediyorum kendimi; yüzünü görememenin tattırdığı
hasreti unutarak , kendimi aldatıyorum…
İşte karşımda duruyorsun fakir çocukların uçurtmalarında
yaşadığımız bu karanlık gecede.
Ağaçların arasında sızan mahcup ay ışığı yorgun bedenini okşuyor. Yanımda olmasan da görüyorum seni bu gece . Belki yanımda olmasan da
seni görebildiğim için seviyorum seni böyle körü körüne bir tutkuyla.
Nedeni ne olursa olsun sen benim hayatıma sağanak yağmurlardan
sonra açan parlak bir güneş gibi girdiğinden beri AŞK,
bir gün bir yerlerde
beraber olabilme umuduyla yaşamaktır benim için sevgilim

Sabah uyandığımda ilk aklıma gelensin
Soluduğum havada içime çektiğimsin
Sen benim hayalimde düşlediğim gerçeksin
Her halinle güzelsin sen benim her şeyimsin

Sen yoksan bende yokum senden sonrası da yok
Sen yoksan inan bana canımdan bir parçam yok
Sen uzakta oldukça benim tadım tuzum yok
Sen yoksan bil ki canım yaşamın manası yok

Ne çok sevmişim seni tarif etmem imkânsız
Bu sevgiden de öte yalansız ve riyasız
İki yürek baş koymuş gönülden ve çıkarsız
Biz dönüşü olmayan aşk ile bağlanmışız

Unuttuğum sevgiyi hatırlatan sen oldun
Ruhumu okşayarak sevgilerini sundun
Yüreğime akarak beni sevgiye boğdun
Huzura ermek için sen benim tek yolumdun

Gökkuşağına sahip kaç mevsim var dünyada
Benim gökkuşağımsa dört mevsim hep yanımda
Ömür boyu benimle rengârenk hep karşımda
Gökkuşağı sevgilim kanımdasın canımda

gözlerindi;beni sana kilitleyen.
sözlerindi;beni sana hapseden.
gülüşündü;beni mutlu ettiren.
ellerindi;bana sıcaklık veren.
tenindi;seni bana hissettiren.
hayatındı;yaşamıma anlam veren.
sendin;beni umutlu gezdiren...
ihanetin olmasaydı;
ama herşeye rağmen....
seni seven yüreğimdi.
bu yürek senin gibi bir haine inandı sevdi.
şimdi satılığa çıkarıyorum bu yüreği..

ha unutmadan sana da bir öneri.
gel şimdiden satın al
eğer bulamazsan benim gibi seven bir aptal..
elinin altında kalsın.
bu yüreği alıp o şahsa takarsın
ve yine oynarsın...!!!!!!!

Yarınlarda mutluluğumuz
Ancak yarınlarda sevinç, yarınlarda saklı desen
Razıyım kavuşmak bir umut olsa sadece
Ilık denizlerin kucağında dindiririm hasretimi
Sıcak güneşin altında gideririm acımı
Senden istediğim sadece tek bir cümle
Ama sen bu aciz kalbimden onu gizliyorsun
Rahat etmeyecek bir umut ışığı görmeden
Daha da karanlıklarda kaybolacak hissettirmeden
Anlasan, bir anlasan halimi
Kendimi nasıl boşluklara ittiğimi bir görsen
Anlardın belki o zaman
Uzun yıllar bekle desen, bir umut der beklerim
Şaşırma aşk bu; sonsuza uzanır bende ucu
Madem bekleyeceksin ama anlamı yok desen
Anlamsız değildir bendeki
Kader der geçersin ama senin için akan her damla göz yaşım
Değerlidir bana işkence gibi görme asla
En derinlerde bir yara var kanar, gözyaşlarımla ıslanır
Silmem, tedavisini unuttum artık kanasın....
Eskiden olsa bilmezdim, bu duygular hayaldi bana
Nafile derdim artık bu duyguyu yaşayamam
Ben bunlarla doluyken bir nazarın beni döndürdü
İnceliklerini anlayamadan sardı beni bu aşk dedikleri
Razı mısın diye sormaya fırsat vermeden
Ama sonra engeller var dedim olmaz dedim
Baktım tüm engeller kalkıverdi birden
O zaman soğuk sular serpildi içime
Yoktun belki ilk zamanlar ama biliyordum gözlerin benimdi
Engelleri aşıp kalbimi sana açtığımda
Başka engel çıktı bana
Ama bil, bunca derde hala katlanmakta kalbim
Eskiye mazi diyemiyor, devam etmekte yoluna
Razı mısın bu içler acısı halime bilinmez ya
İmkânsızı başarmak gibi bir şey sana kavuşabilmek aslında
Madem bir umut dahi yok
Benimde umudum yarınlarda.....

bitmiycek biliyorum, ne gözyaşları ne de sensizliğim, her unutucam dediğim de ve her ağladığımda daha da acı , nice yalan aşklar nice kayıplar ,bitmiycek ... uğruna yazılanlar ve her ismini duyuşunda yırtıp atılanlar, bitmiycek
bir avuç gözyaşı işte bana getirdiklerin, bir avuç sıkıntı aşkından kalan ...
işte bu bıraktıkların, terkedip ağlattığın, bu işte, bir avuç beden bu işte tercihlerinde kaybolduklarını arayan erkek
ve aynaya bakıp seni ananların, şarkılarda seni arayanların, ve esmerlerine lanet okuyanların bir avuç beden
ve bu gün bende bıraktığın bir avuç acı
işte, şusun sen, bir daha tatmıycam bir avuç aşk

Bir insani hayatından sonsuza kadar çıkartmak zorunda kaldın mi hiç?
Hani ölmüş gibi, hani uzatsan da elini tutamayacağını bilmek gibi,
her an kapından içeri gülümseyerek gireceğini bekleyip ama aslında hiç gelemeyeceğini de bilmen gibi. Ne zor şey değil mi ölmediğini bilmek , ama ölmüş gibi ulaşılmaz olması artık o insanin sana, ne kadar katlanılmaz bir gerçek değil mi
sen hala bu kadar sevgili iken? Özlemek, bu kadar özlemek,etini kemiğini yakarcasına özlemek. Çok kötü değil mi?Bu kadar özleyip onu görememek, ona dokunamamak, onu işitememek , artık sonunun "Pi" hali değil mi? Biliyorsun değil mi? Ne kadar umutsuz bir arayıştır o, kalabalık caddede gecen binlerce yüze bakmak belki bir kez daha görebilmek için o yüzü, belki biraz önce geçti bu kaldırımdan diye düşünmek,
belki su an arkamda yürüyen insanların içinde bir yerde demek, belki su an üzerimdedir gözleri diye paranoyalar yasamak ne zordur değil mi?
Ne kadar eritir insani fark etmeden. Sende biliyorsun değil mi bunları.?
Bir sinema koltuğunda sende iki kişi gibi oturdun mu hiç? Hiç iki kişi gibi zevk aldın mi bir konserden yalnız basına. Güzel bir kafe keşfettiğinde, güzel bir film seyrettiğinde, güzel bir şarkı dinlediğinde güzellikleri oranında eksik kaldıklarını hissettin mi paylaşamadığın için onunla. Bir barın kalabalığında hiç yarim vücudunla sallandın mi ortada? Hiç iki kişilik beyninle yarim insan olabildin mi? Baktığında aynana sadece yüzünün bir yarısını gördüğün oldu mu hiç? Sana hayatındaki en büyük yoksunluğu yaşatandan nefret edemediğin zamanlar oldu mu hiç? Gözünün içine baka baka kolunu bacağını kesen bir insanin yüzüne sevgi dolu bir gülümseme ile bakabildiğin zamanlar oldu mu hiç? Hayatta inanlığın bütün değerlerini altüst eden birisine aşk şiirleri yazabildin mi? Onu içinde korumanın seni yok etmek olduğu zamanlara feda oldun mu hiç? İçinde ağlayan çocuğa umut şarkıları söyleyemediğin, özlemini, susuzluğunu, açlığını gideremediğin zamanlar oldu mu hiç? Kanayan yarasını gördüğün ama merhem olamadığın zamanlar. Gücünün, hani o tanrısal gücünün bir çocuğun ağlamasını susturamayacak kadar olduğunu gördüğün zamanlar oldu mu hiç?
Hiiiiiiic.... Hiic

Kaçtıkça o beni kovalıyor.'
'Bir daha aşka dair yazmayacağım
!Bana aşkı yazdırmayın!'' diye düşünsemde,ya aşk beni buluyor,ya da aşıklar.
Ya aşk vuruyor yüreğime yada yüreğimde aşk acıyor...


Bu sefer ''aşk cinayetleri'' başlıklı haberler takıldı gözlerime ve yüreğime.
Neredeyse hergün gazete köşelerine yansıyor aşk cinayetleri.
Yazık...
Hem kızıyorum hem üzülüyorum.Aşkından intihar edenlere de katil olanlara da...
Ölenlere de kalanlara da...
Yakanlara da yananlara da...

Aşk zehir olmamalı...
Aşk gibi bir duyguyla
''cinayet'' gibi bir kavram yanyana yakıştırılmamalı..
Sevdiğinin canını alan bir insanın sevgisine kim inanabilir?
Evladını boğarak öldüren bir annenin sevgisi ne kadar sevgi ise,aşk cinayeti de o kadar aşk tır...



Aşk su gibi hayat vermeli insana.Ama zehir oluyor bazılarına!...Neden?

Ne yaşamayı öğretebiliyoruz,ne de sevmeyi...

Ne mutluluğu anlatabildik,ne de imtihanı...

Ne hayatı anlatabiliyoruz.ne de ölümü...




Anlayacağınız şudur ki;kavuşmak için sevilmez!!!...Bilmelisiniz ki ''kavuşmak'' kadar ''özlemek'' de güzeldir.
Kimbilir belki ''aşkın kendisi'' kavuşmaktan daha güzeldir?



Ve şunu asla unutmayın!

Kulak verin bu sese

Aşk bilekte yaşanmaz,yürekte yaşanır..

Yürekte yaşanan aşk,kavuşamadığını kırmaz...Kıramaz...Çünkü kıyamaz

''Mangal gibi yürek''derler ya...''Aşk''içinde mangal gibi bir yürek lazım,yumruk olmuş bir bilek değil!!!




Aşk'a dair yazmayacaktım ama yinede yazdım.Aşk yazılacak bir duygu değil.Yazılamaz,yaşanır.Aşkı yazmakta zor,yaşamakta...

Allah yaşayanlara sabır versin.

Aşkı yazarken bazen ellerim acıyor...Tıpkı yüreğim gibi...

Ruhumu yakıyorum senden kurtulabilmek için.
Binlerce kilometre uzaklara gidiyorum.
Yinede her gülüşünde, içimde aşka dair birşeyler hep eksiliyor.
Her yeni güne senin renklerinle başlardım eskiden.
Şimdi ise, sabahları güneşin doğuşunu izlerken,
Yaşama sevincimi biraz daha kaybettiğimi hissediyorum
Hergün biraz da aşkı yitiriyor
Yüzündeki gökkuşağının ağrılı rengi
Sabahlara yakın sessiz gelişleri
Hırsız gibi kararsız, kararlı..
Ne sen olacaksın bunda sonra, ne de bende bıraktığın izlerin.Sana ait olan herşeyi, seninle birlikte başka kollara bıraktım.Ruhumun çektiği acıları, yalancı gülüşlere sattım..Herşeyin bedelini ödedim.Rahat ol, yapman gereken bir şey yok.Vazgeçtim ruhumdan...
Vazgeç yüreğimden düşlerimden
Yaralıyım dillerinden
Ben değilim seviştiğin
Affedemem beni affet
Gidiyorum uzaklara, sensizliğe...
(Oysa içim nasıl acır yokluğunda.Gecelerim ne zor geçer..Sensizlik yüreğimi nasıl yakar..Bir bilsen..Söyleyemem...)
Kahretsin yapamıyorum!
Kaçtıkça sana geri dönüyorum..
Seni sevmeyi ağır ödüyorum...

İKİ SATIR



Her günün akşamı kalem elimde

İnan iki satır yazamıyorum

Bir bir dolanıyor sözler dilimde

İnan iki satır yazamıyorum



Bu hasret gerçekten bitirmiş beni

Bana çok görüyor severken seni

Kaldıramıyorum yorgun bedeni

İnan iki satır yazamıyorum



Bıraktığın izler gönlümde ne çok

Dokundukça yakar sanki kızgın ok

Kağıt kalem nemli çizgi desen yok

İnan iki satır yazamıyorum



Engin NAMLI

HER ŞEY SENDE GİZLİ



Yerin seni çektiği kadar ağırsın
Kanatların çırpındığı kadar hafif...
Kalbinin attığı kadar canlısın
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin
Nefret ettiklerin kadar kötü...

Ne renk olursa olsun kaşın gözün
Karşındakinin gördüğüdür rengin...
Yaşadıklarını kar sayma
Yasadığın kadar yakınsın sonuna
Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün...

Gülebildiğin kadar mutlusun
Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma herşeyi,
Sevdiğin kadar sevileceksin...

Güneşin doğuşundadır
Doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın...



Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın
Unutma yağmurun yağdığı kadar ıslaksın
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissettiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin...

İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak!
Bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda
Aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini unuttuğun kadar
Çabuk unutulursun

Çiçek sulandığı kadar güzeldir
Kuşlar ötebildiği kadar sevimli
Bebek ağladığı kadar bebektir
Ve her şeyi öğrendiğin kadar
Bilirsin...
Bunu da öğren,
“Sevdiğin kadar sevilirsin”



CAN YÜCEL

Adak

Sana şiirler okuyacağım, gitme
Güneşler doğacak yalnızlığımdan
sana bir ışık getireceğim
Büyük aydınlığımdan

Sana bir dolu umut getireceğim
Küçük ellerine sığmayacak
Sana Afrika gecelerini getireceğim
Sımsıcak

Sana çiçekler getireceğim
Bozulmuş güz bahçelerinden
Sana bir serinlik getireceğim
Yağmur tanelerinden

Sana avuç avuç yıldız getireceğim
Güneşimden başka
Sana engin denizlerin maviliğini getireceğim
Köpük köpük dalga dalga

Sana bir rüzgar getireceğim
Dağlardan, tepelerden
Gitme, sana zamanı getireceğim
Zamanın bittiği yerden

Ümit Yaşar Oğuzcan

Yalnızlığına ağlayan denizlerde ne güneşler battı sensizUzak bir yerlerde beni düşündüğünü bilerek o batan güneşlerde hüznümle seviştim

Bir güneş yalnızlığı

Denizlerin gözyaşlarında

Dün karıncaları seyrettim hepsi bir koşuşturmaca yuvalarına kırıntılarını taşıyorduAşklarım geldi aklıma ,aşklarımdan arta kalan gözyaşı kırıntılarım geldiNe tuaf ben o gözyaşı kırıntılarımı hep bir çiçeğe taşırdım karıncalar gibi, o çiçekte benim yuvamdı , o çiçeği gözyaşlarımla büyüttüm gün gelecek sana kavuşurum umuduylaVe o çiçeği ellerine bırakırım umuduyla

Deniz suyu sürdüm
Karınca yuvası yüreğime

Sonra bir karınca ilişti gözüme bir taşın başında güneşe bakıyorduO ince gözleriyle, ekmek ufladım önüne almadıEğildim gözlerine baktım bakmadıYalnız kalmak istiyorduSonra bir karınca ısırdı beni ''o kör seni görmez '' dedi
Bir kez daha canım yandı , kör bir karıncanın yalnızlığında

Kör bir karınca aşkımız
Yalnızlığında, görmediği güneşlere bakan

Denizden çıkan balığın şiir'i ölmekmiş ,bırak denizlerde yaşasın şiirlerimiz ne onlar bizi görsün ne biz onları biraz daha acısını yaşayalım

Denizlerde ölüm varmış
Ay ışığı neylesin denize aşıksa

Hadi ne olur bekletme beni ,gözlerimde yine güneşler batıyorSigaramda bitmek üzereDenizden çıkmanı bekliyorum

İstanbul intihar etmeden gel
Gözlerimizde güneşten kalma hüzünle

Sus!Aşk
Dudaklarım durgun
Suskun bir senfoniyim
Sus-pus olmuşuz ikimizde
Zaten derdimizde malum
Diri aşklarda tat yok
Ölmeli aşklar

Tenlerin tenlere dolaşması yasak
Bunu anlasak
Sen sen olmadan da
Ben yok i k e n yani
Ben yaşam ı ştım
A ş k t ı evreni üreten sanki
Bilmem anlatabiliyor m u yum
Anlaya b i l men için

S e n
Ç e k i n -G e n
Durgun K a D ı n
Pembe-Mor tonlarıma vurgun KadıN
Senin o muhtaç l ı ğın
Eskitil e m e yen prangaların
Ama beni dinle
Ben seninle ne sevişmeler düşledim


Ölmesek --- E ğ e r
Aşkları yaşamaya değer

Sen bensiz
Sen nedensiz
Kuşkularınla yersiz
Gözlerine okunan türkülere tükürensin

Acımasız imgeler yığınısın
Sen



Ben sözcüklerin dans eden haliyim
Aşkın çiçeklerle donatılan bahçesiyim
Şiirlerden örgülenmiş tenim
Kurşun işlemez bir katman
Sıkıysa gir içine
Orada sevda seslenir
Aydınlığın muştusu v a r


Ne zaman
Ki prangaların eskitilirse
İşte o zaman AhmeD Arifin sevdası olursun
Ve Nazımın memleket özlemiyle yanarsın
Öyleyse çınarlar dikmeli Anadolu da
Serin gölgesinde serin yaşansın aşklar



Yoksa biz suskun piramitlerin gizemi miyiz
Böylesine derinden kopan çığlıklarımızın monologlarıyla
Suskunuz

ismimi unuttuğun zamanlardı
kimbilir../.belki de sadece ismimi
kaç gece uykusuz kaldı düşlerim
yarı uyanık sarıldım bende bıraktığın kelimelerine
kimbilir../..bilebilir..?
hem de bir çok gece



beni anladığını sandığım bir sen vardı oysa
beni herkesden çok duyumsadığını sandığım
özgeleceğim vardı mesela,
özgeçmişim değil
nasıl da uzaklaşıyorum senden../..utanarak



ama../..tahmin edemeyeceğin kadar../..sıkılarak



beni bağışla diyemem sana
diyemem yüreğimi ben yangınlara attım
sensin beni senden ayrı tutan
beni suskunluğunla../..sen kaçışlara attın



kelimeleri araladığımda,
gözlerimi alan her boşlukta ayrılık yatıyor
ayrılık çıkıyor karşıma../..yazmak istemediğim her satırda



bir zaman geliyor,
unutmalıyım diyorum
unutmalıyım avuçlarımda biriken gözyaşlarını



uzaklar hep uzak kalıyor sevdaya
biraz daha uzaklaşırsam,
sol yanım hep uzak düşecek sevdana..



ne kadar ayrı kaldın oysa yazmaktan
bir doğum günü geçti bu yalnızlıkta
kimbilir kaç gece yağmurlar birikti kirpiklerimde
kimbilir kaç gece../..sen hiç bilmedin
bir düşünce var ki kemiriyor beynimi
belki de hiç bilmek istemedin
ne güller geldi../..ne sevgi dolu telefonlar
oysa istediğim bir tek sendin../..yetişemedin..



eskiden sen baktığında görebiliyordum düşlerimi
şimdi../..kim gözlerime baksa,
sensizliğin intihar sahnelerinde buluyor kendisini
sen hiç bir çift gözün içinde öldürüldün mü..?
ben senin gözlerinde şahadet getiriyorum../..dudaklarıma akıt nefesini



oysa umarsızlığından taşıyor bekleyişlerim
nasıl bir bıçak gibi kesip atabilirim..?
-miş’li geçmiş zamanların küllerinde şehvetimiz var
sabret diyorsun../..sabrediyorum lakin,
her gün artan acılarımda../..senin mutlak parmağın var
susmaktan bıkmayan bir ben../..bir daha olmayacak diyebilir misin.?
bende tutunduğun yer kadar../..benim de tutunmaya ihtiyacım var..

ismimi unuttuğun zamanlardı
kimbilir../..belki de sadece ismimi
kaç gece sığındım bende bıraktığın sözlerine
yarı üşür bir halde küfürler yağdırdım../..rüyalarımın kesilişine
kimbilir../..bilebilir..?
hem de her gece

hatırlayabildiğim
senden daha çok sevilmem
daha çok ben../..içimden..
şimdi aynaya son kez bak kendin için
göreceğin yüz../..sende bıraktığım son eserim..



şiir:Pelin Onay

alıntı